archirama.pl

Hala Stulecia we Wrocławiu zyskała nowoczesne centrum turystyki biznesowej

Przed wpisaną na listę UNESCO Halą Stulecia we Wrocławiu zrewitalizowano i rozbudowano dawny pawilon restauracyjny. Powstało w nim centrum turystyki biznesowej.  Tak jak jego pierwotny projektant hali, Max Berg, młodzi wrocławscy architekci Agnieszka Chrzanowska, Marta Mnich, Wojciech Chrzanowski i Łukasz Wojciechowski - chcieli oddać ducha czasu, stosując współczesne środki wyrazu i technologie

Centrum turystyki biznesowej przy Hali Stulecia we Wrocławiu

Centrum turystyki biznesowej przy Hali Stulecia we Wrocławiu / Łukasz Wojciechowski, Marta Mnich, Agnieszka Chrzanowska

Fot: Mieczysław Michalak/Agencja Gazeta

Hala Stulecia, zwana także Ludową, to jeden z najbardziej znanych budynków Wrocławia. W 2006 roku wpisana została na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Powstała w 1913 roku na Wystawę Stulecia prezentującą historię i gospodarcze znaczenie Śląska. Jej autorem był ówczesny architekt miejski Max Berg, który w bezpośrednim sąsiedztwie gmachu zaprojektował jeszcze tymczasowy pawilon restauracyjny. Całość wkomponowano w klasycyzujący układ parkowy Hansa Poelziga z fontanną na planie połowy elipsy i otaczającą ją pergolą, a także obiektami wystawowymi.

Piętrowy pawilon restauracji stanął naprzeciw północnego wejścia do Hali. Od strony fontanny budynek nawiązywał układem i wysokością filarów parteru do pergoli, w części centralnej zwieńczono go latarnią. Mimo zniszczeń spowodowanych pożarem w czasie II wojny i późniejszą nieudolną odbudową, przetrwał, choć z oryginalnych rozwiązań pozostały niemal tylko zewnętrzne mury i kolumnada. W 2007 roku odbył się konkurs na opracowanie koncepcji jego przebudowy i rozbudowy na potrzeby Regionalnego Centrum Turystyki Biznesowej. Zwyciężył projekt młodych wrocławskich architektów Łukasza Wojciechowskiego, Marty Mnich i Agnieszki Chrzanowskiej.

Zabytkową bryłę budynku zrewitalizowano, nie kopiując jednak oryginalnych rozwiązań. Przebudowany pawilon miał oddawać ducha modernizmu, pogoni za nowoczesnością, dlatego zastosowano współczesne środki wyrazu. Gęstą sieć podziałów szklenia na fasadzie od strony fontanny zastąpiły wysokie na cztery metry tafle, po trzy w każdym przęśle. Horyzontalny układ okien i niezachowanych, zdobionych płycin między nimi w wyższej części obiektu podkreślono przez odsunięty od lica ściany pas szkła. Latarni wieńczącej hol wejściowy nie odbudowano, ale w jej miejscu powstał duży kolisty świetlik dachowy. Przywrócono rozebrany po wojnie fragment pergoli, znajdujący się przy głównym wejściu przy południowej ścianie pawilonu, a także odtworzono zewnętrzne tarasy.

Ogromnym wyzwaniem był projekt rozbudowy. Jej program uwzględniał dwie duże sale (audytoryjną na 1000 osób i wielofunkcyjną), mniejsze konferencyjne oraz restauracje i zaplecze. Wielkie kubatury nie tylko zdominowałyby krajobraz, ale także zaburzyłyby horyzontalny układ założenia. Projektanci zdecydowali więc, że pomieszczenia obsługi budynku znajdą się pod ziemią, a funkcje reprezentacyjne w dwóch nowych skrzydłach flankujących starą część. Dzięki temu są one tej samej wysokości co parter oryginalnego pawilonu. Na szklanych elewacjach – podobnie jak w projekcie Berga – zastosowano trójpodział.

W przeciwieństwie do żelbetowej części z początku XX wieku, transparentne bryły wykonano w konstrukcji stalowej. Wnętrze, tak samo jak elewacja, jest proste i stonowane, rozplanowane symetrycznie. Oryginalny, okrągły hol wejściowy od strony hali, będący jednocześnie reprezentacyjną klatką schodową, pomalowano na biało. Surowość i czystość przestrzeni podkreśla światło sączące się przez świetlik dachowy. Po obu jego stronach znajdują się foyer prowadzące do dużych sal: audytoryjnej w części wschodniej i wielofunkcyjnej po stronie zachodniej. Za szklanymi ścianami obu foyer, wzdłuż elewacji od strony pergoli, zaprojektowano sale restauracji otwarte na zadaszoną przestrzeń dolnego tarasu. Przeszklenia nie tylko zapewniają pomieszczeniom rozproszone, północne światło, ale, co ważniejsze, umożliwiają niczym nieograniczony widok na pergolę, fontannę i otaczające tereny zielone.

Skumulowanie funkcji technicznych w przyziemiu oraz piwnicy zapewniło przestronność i reprezentacyjność parteru. Nie ogranicza jej zawieszona na stalowych ramach w przestrzeni foyer bryła pierwszego piętra, mieszcząca sale spotkań w części wschodniej i administrację w zachodniej. Na piętrze znajduje się zewnętrzny taras ze wspaniałym widokiem. Niestety, jest on zamknięty dla zwiedzających.

We wnętrzu przeważa biel, szarość, grafit i zimny odcień drewna. Mocny akcent kolorystyczny to stosowany oszczędnie róż – nawiązanie do jesiennej barwy pnącej się po pergoli winorośli. Podłogę w większości pomieszczeń wykonano z lastryko. Proste, wręcz ascetyczne meble, mimo iż wybrane z katalogu, wydają się specjalnie zaprojektowane dla tego wnętrza. Prostopadłościenne sofy można dowolnie zestawiać. Z rygoru prostoty wyłamują się tylko amebokształtne lampy w części restauracyjnej.

Metamorfozie uległo otoczenie pawilonu. Zarząd Zieleni Miejskiej kończy restaurację pergoli. Przycięto zaniedbaną winorośl, wymieniono drewniane belki, oczyszczono i zabezpieczono elementy betonowe. Fontanna, której jedynym atutem była dotychczas gigantyczna skala, w czerwcu 2009 roku stała się miejscem pokazów multimedialnych przyciągających turystów i mieszkańców Wrocławia. Dysze wystają jednak ponad powierzchnię wody, wprowadzając chaos w dopracowane w każdym szczególe założenie. Ponadto uniemożliwiły pełną realizację koncepcji konkursowej, która przewidywała, że odbijająca się w wodzie bryła pawilonu stworzy złudzenie, iż odbudowano także nieistniejącą latarnię.

Nowe aneksy nie tylko nie konkurują z dawnym pawilonem, ale podkreślają jego horyzontalność, a jednocześnie ogrom znajdującej się za budynkiem Hali. Ich szklane bryły doskonale wpisują się w zabytkowe otoczenie, a w świetle słonecznym, gdy w elewacjach odbija się pergola, wydają się wręcz zanikać.

Rozbudowa i przebudowa pawilonu restauracyjnego w zespole Hali Stulecia na Regionalne Centrum Turystyki Biznesowej

Wrocław, ul. Wystawowa 1
Autorzy: VROA Architekci oraz ch+ Architekci, architekci Agnieszka Chrzanowska, Marta Mnich, Łukasz Wojciechowski, Wojciech Chrzanowski
Współpraca autorska: architekt Andrzej Chrzanowski
Współpraca: architekci Juliusz Erdman, Grzegorz Kaczmarowski, Danuta Katarasińska, Agata Kurto, Natalia Rowińska, Sebastian Stanisławski
Konstrukcja: Bartels Polska, Wojciech Weryński, Michał Miś
Generalny wykonawca: PBH ARKOP
Inwestor: WP Hala Ludowa
Powierzchnia terenu: 19 940 m2
Powierzchnia zabudowy: 4070 m2
Powierzchnia użytkowa: 8500 m2
Powierzchnia całkowita: 12 520 m2
Kubatura: 48 270 m3
Projekt: 2008
Realizacja: 2009-2010
Koszt inwestycji: 78 000 000 PLN

Źródło: "Architektura-murator"12/2010
Autor: Agnieszka Rutecka
Zdjęcia: Bildarchiv Foto Marburg Kunstgeschichtlichen Institut der Philipps-Universitat w Marburgu, Krzysztof Smyk, Mieczysław Michalak/Agencja Gazeta
Data publikacji: 14.06.2011 10:54

Dział Architektura wprowadzi Cię w wyjątkowy świat budynków oraz rozwiązań architektonicznych. Architektura w Polsce i na świecie. Dowiesz się, jakie inwestycje architektoniczne planowane są w rodzimych miastach. Dział Architektura przybliży Ci obrazy poszczególnych miast kraju oraz świata. To tu znajdują się aktualności związane z lokalizacją obiektów sportowych oraz ich konstrukcją. Specjaliści z działu Architektura zwrócą uwagę na niecodzienne budowle, bryły architektoniczne oraz funkcjonalne rozwiązania. Możesz znaleźć tu również ekskluzywne budowle: architektura, która na pewno zwróci Twoją uwagę. W dziale Architektura znajdziesz znajdziesz informacje na temat architektów, biur projektowych, najnowszych realizacji, a także ajniki aranżacji ogrodu, aby przykuwał uwagę przybywających gości. Możesz liczyć także na przegląd zabytków, które być może wskażą Ci kierunek wakacyjnych eskapad. Zajrzyj do działu Architektura, a na pewno nie pożałujesz!