Architektura
ARCHITEKTURA

Dom architekta Piotra Marciniaka pod Poznaniem

  • Komentarze

Dom architekta Piotra Marciniaka

Litoborski + Marciniak Biuro Architektoniczne: dom jednorodzinny pod Poznaniem - widok ogólny od strony wschodniej

Fot: Marcin Czechowicz
  • Dom architekta Piotra Marciniaka
  • Dom architekta Piotra Marciniaka pod Poznaniem
  • Dom architekta Piotra Marciniaka pod Poznaniem
  • Dom architekta Piotra Marciniaka pod Poznaniem
  • Dom architekta Piotra Marciniaka pod Poznaniem
  • Dom architekta Piotra Marciniaka pod Poznaniem
  • Dom architekta Piotra Marciniaka pod Poznaniem

Żonglerka neomodernistycznymi motywami, typowa dla miejskich projektów biura Piotra Marciniaka, w jego domu własnym połączona została z próbą wskrzeszenia tradycji budowlanej okolic Poznania

Jednym z największych wyzwań dla architekta jest projekt własnego domu. Jednak chęć manifestacji poglądów estetycznych często stoi w sprzeczności z potrzebami rodziny. Powstały w zeszłym roku w Suchym Lesie pod Poznaniem dom projektanta Piotra Marciniaka to dowód, że kompromis jest możliwy. Na tle sąsiednich budynków wyróżnia się w krajobrazie. Mimo iż zarówno jego forma, jak i wykorzystane materiały nie są awangardowe i nawiązują do tradycji wielkopolskich, otoczony typowymi polskimi „gargamelami” wydaje się trochę obcy wśród wszechobecnego brzoskwiniowego tynku, kolumienek i czerwonej blachodachówki. Znajduje się na końcu ulicy przy starym drzewostanie, namiastce lasu. Część drzew na działce przesadzono, zamykając w ten sposób przestrzeń ogrodu, na który otwarty jest parter.

Dom składa się z dwóch zestawionych ze sobą brył: główna, ceglana część, z dwuspadowym dachem pokrytym betonową dachówką, wyraźnie kontrastuje z niższą, prostopadłościenną, obłożoną bejcowanym na szaro drewnem. Takim samym materiałem wykończono wykusz na piętrze mieszczący spocznik klatki schodowej. Otwory okienne starannie zakomponowano na fasadach. Dbałość o szczegół widać w tradycyjnym detalu ceglanym i obróbce blacharskiej. Strefę wejściową podkreślono naśladującymi rytm cegły kawałkami szarego granitu.
W przeciwieństwie do skromnych i eleganckich elewacji rzut jest mało konsekwentny, a nawet dość zagmatwany. Rysunkowi brakuje czystości. Linie ścian wydają się przypadkowe. Wynikają wyłącznie z pożądanej wielkości pomieszczenia. Nie przekłada się to jednak na chaos przestrzenny wewnątrz.

  • 1
  • 2
przeczytaj rowniez
Źródło: "Architektura Murator" 7/2010
Autor: Agnieszka Rutecka
Zdjęcia: Marcin Czechowicz
Data publikacji: 10.06.2011 14:51
do góry
uaktualnij licznik
Miesięcznik architektura
W numerze 04/2017:
  • Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku
  • Aparthotel Lwowska 1 w Krakowie
  • Węzeł przesiadkowy w Solcu Kujawskim
  • Apartamenty LEA 251 w Krakowie
  • więcej
Żaden utwór zamieszczony w serwisie nie może być powielany i rozpowszechniany lub dalej rozpowszechniany w jakikolwiek sposób (w tym także elektroniczny lub mechaniczny) na jakimkolwiek polu eksploatacji w jakiejkolwiek formie, włącznie z umieszczaniem w Internecie - bez pisemnej zgody TIME S.A. Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części z naruszeniem prawa tzn. bez zgody TIME S.A. jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.