Architektura
ARCHITEKTURA

Modernizm zrehabilitowany – stacja PKP Powiśle

  • Komentarze

Stacja PKP Powiśle

Górny pawilon stacji Warszawa Powiśle, projekt Arseniusz Romanowicz, Piotr Szymaniak, realizacja: 1962-1963

Fot: Marcin Czechowicz
  • Stacja PKP Powiśle
  • Stacja PKP Powiśle
  • Stacja PKP Powiśle
  • Stacja PKP Powiśle
  • Stacja PKP Powiśle
  • Stacja PKP Powiśle
  • Stacja PKP Powiśle
  • Stacja PKP Powiśle

Pawilon stacji PKP Powiśle wydaje się, że powstał wczoraj. Jego dach, niczym wybrzuszony od wiatru żagiel, to lekka betonowa łupina. Ten nowoczesny i urzekający lekkością obiekt ma już jednak prawie pół wieku! Perła socmodernistycznej architektury przeszła kilka lat temu gruntowną renowację wg projektu pracowni maas

Podróż koleją po trasie warszawskiej linii średnicowej to jakby przejazd przez gigantyczne muzeum sztuki nowoczesnej. Kolejne stacje pomiędzy Dworcem Wschodnim a Warszawą Zachodnią wyglądają jak rzeźby, gigantyczne architektony. Wybudowane na początku lat sześćdziesiątych pawilony stacji Stadion, Powiśle, Śródmieście i Ochota to lekkie formy z betonowych łupin, każda o indywidualnym wyrazie. Na szczęście ich stan jest dużo lepszy niż typowych polskich dworców. Te perły socmodernizmu przechodzą bowiem od kilku lat sukcesywną renowację.

Powiśle doczekało się aż dwóch remontów, bo ta stacja składa się z dwóch, niezależnych pawilonów znajdujących się na rożnych poziomach. Ten z okrągłym, lewitującym dachem od strony ulicy Kruczkowskiego (autorzy: Arseniusz Romanowicz, Piotr Szymaniak, realizacja: 1962-1963) służy dziś jako jedna z najmodniejszych w tej części Warszawy kawiarni. Renowację obiektu przeprowadzono kilka lat temu zgodnie z projektem pracowni Centrala. Z kolei żelbetowe wiaty przystanku, łączące się ze sobą ponad torami i kojarzące się z liśćmi łopianu, odświeżono w 2007 roku, przy okazji remontu tunelu średnicowego – przeprowadzonego bez wyobraźni, w sposób uniemożliwiający przejazd piętrowych wagonów.

Zbudowany nad jego wylotem pawilon, którego renowację wykonano według projektu biura maas, ma z kolei formę żelbetowej łupiny. W początku lat sześćdziesiątych ta efektowna konstrukcja robiła na świecie ogromną karierę. Zdjęcia takich obiektów jak hangar w Orvieto, Pałac Sportu w Rzymie (autorstwa Piera Luigi Nerviego) czy śmiałe projekty Meksykanina Félixa Candeli publikowano na łamach wielu ówczesnych pism polskich. Architekci modernizacji stacji postąpili bardziej jak konserwatorzy zabytków, skupili się głównie na wydobyciu walorów pierwotnego obiektu. Współczesną ingerencję sprowadzono do minimum – to nowe, minimalistyczne ławki. Usunięto za to późniejsze naleciałości – prowizoryczne dobudówki i kolorowe szyby. Niestety zniknęły bezpowrotnie kompozycje z drobnych płytek, które zdobiły kiedyś dolną klatkę schodową. Zostały zamalowane jeszcze podczas remontu w 2007 roku. Jednak realizacja pracowni maas może uchodzić za wzorcowy przykład konserwacji obiektów modernistycznych.

przeczytaj rowniez
Źródło: "Architektura-murator" 07/2009
Autor: Jerzy S. Majewski
Zdjęcia: Marcin Czechowicz, Nicolas Grospierre
Data publikacji: 7.06.2011 17:26
do góry
uaktualnij licznik
Miesięcznik architektura
W numerze 04/2017:
  • Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku
  • Aparthotel Lwowska 1 w Krakowie
  • Węzeł przesiadkowy w Solcu Kujawskim
  • Apartamenty LEA 251 w Krakowie
  • więcej
Żaden utwór zamieszczony w serwisie nie może być powielany i rozpowszechniany lub dalej rozpowszechniany w jakikolwiek sposób (w tym także elektroniczny lub mechaniczny) na jakimkolwiek polu eksploatacji w jakiejkolwiek formie, włącznie z umieszczaniem w Internecie - bez pisemnej zgody TIME S.A. Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części z naruszeniem prawa tzn. bez zgody TIME S.A. jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.