Architektura
ARCHITEKTURA

Przewodnik po Tokio cz. 2. Drewniane domy vs. wieżowce

  • Komentarze

Architektura Tokio - wieża kapsułkowa Nakagin

Architektura Tokio - wieża kapsułkowa Nakagin (projekt: Kisyo Kurosawa, 1972). Najsłynniejszy budynek metabolizmu, kierunku w powojennej japońskiej architekturze

Fot: Michał Stangel
  • Architektura Tokio - wieża kapsułkowa Nakagin
  • Dom Inomata House w Tokio
  • Dom Inomata House w Tokio
  • Dom Inomata House w Tokio
  • Dom Inomata House w Tokio
  • Typowa konstrukcja drewniana japońskiego domu
  • Browar Asashi w Tokio
  • Butik Prada w Tokio
  • Sklep Tod’s w Tokio
  • wieża kapsułkowa Nakagin
  • wieża kapsułkowa Nakagin
  • Tokio International Forum
  • Tokio International Forum
  • Tokio International Forum
  • Wieżowiec Tokyo Midtown w Tokio
  • Ratusz w Tokio
  • Świątynia Sensowi i jej otoczenie
  • Świątynia Sensowi i jej otoczenie
  • Świątynia Sensowi i jej otoczenie

Architektura Japonii kojarzy się zarówno z tradycją jak i nowoczesnością. W Tokio jest to najbardziej widoczne. Są tu zarówno wieżowce ze szkła i betonu, ale i maleńkie domy drewniane. To tu powstał najsłynniejszy budynek metabolizmu, to tu stoją najwyższe wieżowce w Japonii. Zapraszamy do drugiej części przewodnika po Tokio. Po stolicy Japonii oprowadza architekt i urbanista Michał Stangel

Jak wiadomo tradycyjna architektura Japonii to domy drewniane. Niskie, lekkie, z przesuwnymi ścianami i elastycznie kształtowanym wnętrzem, oraz licznymi wnękami na przedmioty. Tradycyjna architektura zachwyca kształtowaniem elastycznych wnętrz i dbałością o detal.

Nasuwa się myśl, że choć społecznie w Japonii do XIX panowało średniowiecze, to architekturę już w XVII wieku rozumiano na sposób modernistyczny (stąd inspiracje modernistów tradycją japońską). Przykłady ciekawej architektury można obserwować w Tokio na każdym kroku.

modernizm plus tradycja

W okresie międzywojennym pojawiły się ciekawe eksperymenty reinterpretacji tradycyjnej japońskiej architektury. Isoya Yoshida (1894-1974) w stworzonym przez siebie stylu – sukiya – łączył modernizm z tradycyjnymi elementami architektury japońskiej jak maty tatami na podłodze, drewniana konstrukcja i wielowarstwowe przesuwne ściany.

Jednym z najciekawszych jest Inomata House położony w Tokio w dzielnicy Seijyo Gakuen Mae – blisko trzystumetrowy dom dla bogatego przemysłowca, w którym zastosowano m.in. sześciowarstwowe rozsuwane ściany zewnętrzne (podwójne żaluzje, podwójne okna, ściany papierowe i moskitiery).

tatami kontra krzesła

We współczesnej architekturze mieszkaniowej, jedno i wielorodzinnej tradycyjne „pokoje tatami” występują w zasadzie tylko jako ciekawostka. Kiedyś maty tatami były modułem, na którym opierano całą strukturę domu. Zarazem stanowiły podstawowe wyposażenie domu. Współcześni Japończycy preferują mieszkania typu europejskiego z wysokimi meblami i solidnymi ścianami, które dają więcej prywatności.

domy drewniane vs. technologia

Mniejsze domy budowane są nadal przede wszystkim w konstrukcji drewnianej. Współcześnie wiele tego typu zabudowy powstaje bez udziału architektów, natomiast z drugiej strony to pole do popisu dla młodych architektów, jak np. Tadashi Iwamoto, który zarówno realizuje w tradycyjnej konstrukcji minimalistyczne obiekty z wielką dbałością o detal, jak i jest prekursorem konserwacji i adaptacji starszych budynków (które w warunkach japońskich zazwyczaj raczej wyburzano i zastępowano nowymi).

Generalnie nawet przeciętna architektura Japonii jest raczej funkcjonalna niż piękna, ale wysokiej jakości, z dużą dbałością o detal.

Dość dużo jest w Tokio realizacji sław architektonicznych zarówno międzynarodowych, m.in. Le Corbusier (narodowe muzeum sztuki zachodniej), Herzog & de Meuron (Prada), Renzo Piano (Maison Hermes), Jean Nouvelle (Dentsu), Philippe Starck (browar Asahi).

Ale przede wszystkim w Tokio można zobaczyć najlepsze budynki japońskich architektów m.in. SANAA, Kisho Kurosawa, Kenzo Tange, Kengo Kuma, Fumihiko Maki oraz Tadao Ando.

metabolizm – nowy styl

Najbardziej rozpoznawalnym japońskim kierunkiem w architekturze w XX wieku był metabolizm. Pod tą – jak twierdzą niektórzy, ad hoc wymyśloną nazwą – łączył awangardowe wizje budynków i miast przyszłości, od powojennej odbudowy Tokio, po lata 70.

Przy okazji światowego kongresu architektury w Tokio zorganizowano z wielkim rozmachem retrospektywną wystawę „Metabolizm – miasto przyszłości – marzenia i wizje powojennej rekonstrukcji i współczesnej Japonii”, na której zebrano szkice, projekty, modele i rysunki, a także specjalnie wykonane trójwymiarowe animacje wyśnionych przez metabolistów utopijnych wizji miast przyszłości.

przeczytaj rowniez
Autor: Michał Stangel
Zdjęcia: Michał Stangel, Piotr Lorens
Data publikacji: 20.12.2011 16:30
do góry
uaktualnij licznik
Miesięcznik architektura
W numerze 04/2017:
  • Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku
  • Aparthotel Lwowska 1 w Krakowie
  • Węzeł przesiadkowy w Solcu Kujawskim
  • Apartamenty LEA 251 w Krakowie
  • więcej
Żaden utwór zamieszczony w serwisie nie może być powielany i rozpowszechniany lub dalej rozpowszechniany w jakikolwiek sposób (w tym także elektroniczny lub mechaniczny) na jakimkolwiek polu eksploatacji w jakiejkolwiek formie, włącznie z umieszczaniem w Internecie - bez pisemnej zgody TIME S.A. Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części z naruszeniem prawa tzn. bez zgody TIME S.A. jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.